IASC en de Amerikaanse norm De Verenigde Staten hebben een eigen norm: US GAAP (Generally Accepted Accounting Principles). Het is de enige norm die de Amerikaanse beursautoriteiten accepteren. Niet‑Amerikaanse bedrijven die een notering op een Amerikaanse beurs willen, moeten een geconsolideerde jaarrekening opstellen in US GAAP. De EU zal de Amerikanen onder druk zetten om de IAS‑normen ook te accepteren. De reikwijdte van het besluit Van de naar schatting 7000 Europese beursgenoteerde ondernemingen passen nu amper 275 de IAS‑normen toe. Heel wat bedrijven zullen dus moeten omschakelen. Meer dan 6725, want elk beursgenoteerd bedrijf kan tientallen tot honderden dochtervennootschappen tellen, die ook mee zullen moeten. Bedrijven en professionele dienstverleners zullen zich nu al moeten gaan voorbereiden. De opleidingsinstituten zullen naast de nationale boekhoudnormen ook aandacht moeten gaan besteden aan de komende normen; ook omscholingscursussen moeten op gang komen. EU‑lidstaten met een sterk afwijkende wetgeving zullen die alvast moeten gaan ombuigen in de richting van de IAS‑normen. De Raad voor de Jaarverslaggeving, die zich in momenteel met de Nederlandse boekhoudnormen bezighoudt, blijft richtlijnen opstellen voor de niet‑beursgenoteerde ondernemingen. Nog geen volledige Nederlandse vertaling De Financieel‑Economische Tijd, de Belgische tegenhanger van Het Financieele Dagblad, vestigde op 8 maart de aandacht op het feit dat de IAS‑normen ook vertaald zullen moeten worden in de officiële talen van de Unie, waaronder Nederlands. Momenteel bestaan er naast de Engelse versie vertalingen in het Chinees, Duits, Frans, Pools, Roemeens, Russisch en Spaans. In Nederland bestaan de Richtlijnen voor de jaarverslaggeving van de Raad voor de Jaarverslaggeving, die voor een deel een vertaling van de IAS‑normen zijn, maar ook op verschillende plaatsen een andere regeling voorschrijven. Er liggen al afspraken tussen het Belgische Instituut van Accountants en Belastingconsulenten (IAB), het eveneens Belgische Instituut der Bedrijfsrevisoren (IBR) en het Nivra voor een één‑op‑één‑vertaling. Opmerkelijk is dat de EU zelf niet het initiatief heeft genomen. De EU zwijgt trouwens in alle talen over wie de kosten van de vertalingen moet dragen... Bronnen: Europese Unie; De Financieel‑Economische Tijd |
||||||
|